"... در دهه‌های اخیر در جامعه ما نگرشی پیدا شده که بر اساس آن، طرح نظریه علمی موقعی قابل قبول است که حتماً با یک اسم خارجی همراه باشد... واقعاً جای تأسف است که اگر یک استاد ایرانی نظریه‌ای را مطرح می‌کند باید حتماً برای اعتبار بخشیدن به حرف‌هایش بگوید که فلان استاد خارجی هم همین حرف‌ها را زده‌اند و آن وقت حرف استاد ایرانی قابل شنیدن شود و آن وقت می‌شود بحث را جدی گرفت..." مرحوم دکتر حسین عظیمی

------

اساتید، محققین و دانشجویان محترم اقتصاد و سایر علوم تجربی اجتماعی

با سلام و احترام

همانگونه که استحضار دارند اهمیت دادن به نظرات دانشمندان و استفاده از دیدگاه های آنان به عنوان سرمایه انسانی در شکوفایی علم و دانش و توسعه هر کشوری اهمیت فراوان دارد... برای مطالعه بقیه متن به ادامه مطلب مراجعه فرمایید:


"... در دهه‌های اخیر در جامعه ما نگرشی پیدا شده که بر اساس آن، طرح نظریه علمی موقعی قابل قبول است که حتماً با یک اسم خارجی همراه باشد... واقعاً جای تأسف است که اگر یک استاد ایرانی نظریه‌ای را مطرح می‌کند باید حتماً برای اعتبار بخشیدن به حرف‌هایش بگوید که فلان استاد خارجی هم همین حرف‌ها را زده‌اند و آن وقت حرف استاد ایرانی قابل شنیدن شود و آن وقت می‌شود بحث را جدی گرفت..." مرحوم دکتر حسین عظیمی

 

اساتید، محققین و دانشجویان محترم اقتصاد و سایر علوم تجربی اجتماعی

با سلام و احترام

همانگونه که استحضار دارند اهمیت دادن به نظرات دانشمندان و استفاده از دیدگاه های آنان به عنوان سرمایه انسانی در شکوفایی علم و دانش و توسعه هر کشوری اهمیت فراوان دارد. از همین رو در کشورهای جهان و به ویژه کشورهای توسعه یافته از نظرات دانشمندان و نظریه پردازان حتی قدیمی خود به کرات یاد و استفاده می کنند. نمونه های فراوانی همچون ذکر مکرر نام و دیدگاه های اشخاصی مانند آدام اسمیت، ریکاردو، لیست، ... و دانشمندان متاخر مانند نورث و ... وجود دارد. این روش باعث شده تا در مقالات و مجامع علمی ایران نیز به کرات و به سهولت از این دانشمندان نام برده و از نظرات آنان استفاده می شود. ولی متاسفانه استفاده از همین روش بین المللی، برای دانشمندان ایرانی و داخل کشور مرسوم نشده و به عنوان نکته ای منفی نیز قلمداد می شود و پسندیده نیست! لذا در راستای ایجاد و تقویت سرمایه انسانی در کشور پیشنهاد شده، این اقدام را با استفاده از نظرات زنده یاد دکتر حسین عظیمی دانشمند برجسته یکی از علوم تجربی (اقتصاد) آغاز نماییم تا هم جامعه علمی با نظریات ایشان آشنا شوند و هم آغازی برای استفاده بیشتر از نظرات دانشمندان و محققین داخلی شود.

مرحوم دکتر حسین عظیمی یکی از دانشمندان و سرمایه های انسانی ایران در زمینه دانش اقتصاد توسعه است که خدمات شایان توجهی در این زمینه نموده است. لذا به توصیه تنی چند از اساتید و محققین کشور، از کلیه اساتید دعوت به عمل می آید در جزوات کلاسی و یا معرفی مقالات درسی یکی از مقالات ایشان را به دانشجویان معرفی نمایند. با توجه به اینکه یکى از موارد پایه ای و با اهمیت در علم اقتصاد، بحث‏هاى روش شناختى و ماهیت شناسی علم اقتصاد برای دانشجویان می باشد، معرفی مقاله "ماهیت و روش در علم اقتصاد" که دارای چارچوبی قوی، بیانی شیوا و نثری روان می باشد، توصیه می گردد.

فایل word (وورد) مقاله "ماهیت و روش در علم اقتصاد"  از لینک زیر قابل دستیابی می باشد: developmentazimi.persianblog.ir/post/12

همچنین برخی از آثار مرحوم دکتر حسین عظیمی در وبلاگdevelopmentazimi.persianblog.ir  موجود است.

 

مقاله فوق در منبع ذیل نیز وجود دارد: دکتر حسین عظیمی، اقتصاد ایران: توسعه، برنامه ریزی، سیاست و فرهنگ. به کوشش خسرو نورمحمدی، نشرنی، 1391، صص 19-41.

خواهشمند است در صورت صلاحدید این مطلب را برای سایر اساتید، محققین و دانشجویان اقتصاد و سایر علوم تجربی اجتماعی و سایر علاقمندان ارسال کنید.

...........................................................................................................................................................

در ذیل بخشی از دیدگاه مرحوم دکتر حسین عظیمی که به همین موضوع در یکی از مصاحبه های خود پرداخته و می تواند برای خوانندگان جالب باشد، ارایه می شود: [1]

سؤال: آیا این عامل که جنابعالی اشاره کردید به نگرش‌هایی"وبری[2]"نزدیک نیست که عامل تحول را بیشتر فرهنگی می‌داند؟

پاسخ دکتر عظیمی: تصور بنده این است که باید در این نوع بحث‌ها در حد ممکن از ذکر اسامی اشخاص احتراز کرد. بنده در اکثر بحث‌هایی که با رسانه‌های گروهی عمومی یا تخصصی دارم کمتر به اسامی دانشمندان اشاره می‌کنم و برای این کار دلایلی هم دارم. البته باید اشاره کنم که در تفکرات علمی همه انسان‌ها وابسته به گذشتگان می‌باشند... اگر اشاره می‌کنم که شاید بهتر باشد در مقطع فعلی به اسم دانشمندان زیاد متکی نشویم، نه به این معنی است که دِینی را که به متفکران قبلی داریم، نباید ادا کنیم... اولاًٌ در دهه‌های اخیر در جامعه ما نگرشی پیدا شده که بر اساس آن، طرح نظریه علمی موقعی قابل قبول است که حتماً با یک اسم خارجی همراه باشد... واقعاً جای تأسف است که اگر یک استاد ایرانی نظریه‌ای را مطرح می‌کند باید حتماً برای اعتبار بخشیدن به حرف‌هایش بگوید که فلان استاد خارجی هم همین حرف‌ها را زده‌اند و آن وقت حرف استاد ایرانی قابل شنیدن شود و آن وقت می‌شود بحث را جدی گرفت. شاید همین روحیه است که در خیلی از زمینه‌ها اجازه نداده به کنه و اساس مطلب پی ببریم و مسئله را بفهمیم و شاید به این دلیل است که در اکثریت موارد فقط محملی شده‌ایم برای انتقال غیر پویای ایده‌های خارجیان. نه به علم آن‌ها را پی برده‌ایم و نه توانسته‌ایم خودمان به دستاوردهای علمی برسیم... دانش یک پدیده جهانی و انسانی است و مرز جغرافیایی نمی شناسد ولی روحیه فوق روحیه غیر علمی است. روحیه ای است که هاله ای از تقدس به " اسم" خارجی می دهد... علم و شناخت علمی به زحمت، تلاش و به صبر و حوصله و به آشنایی و تسلط به روش علمی وابسته است نه به اسم و محل جغرافیایی خاص...به هر حال به نظر می‌رسد که به خصوص در گفتارها و نوشتارهایی که مخاطبینی وسیع‌تر از تعدادی استاد و محقق دانشگاهی دارد، بهتر است که بحث را بدون ذکر نام]خارجیان[پیش ببریم ...



[1] دکتر حسین عظیمی، اقتصاد ایران: توسعه، برنامه ریزی، سیاست و فرهنگ، مقاله فرهنگ و توسعه، نشرنی، 1391، صص 685-717.

[2] Max Weber