برای مطالعه متن به ادامه مطلب مراجعه فرمایید:


در خبرها خواندیم که باری دیگر اقتصاددانی جان به جان آفرین سپرد. دکتر حسین عظیمی (آرانی) از اقتصاددانان برجسته کشور، پس از عمری تلاش و اندیشه ورزی در توسعه و نیز تفکر و تأمل در مهمترین مقولات علمی و اجرایی کشور، در سن پنجاه وپنج سالگی درگذشت.
فقدان او که صاحب نظری متفکر و نوآور و نیز دلسوز نسبت به ایران و سرنوشت کشور بود، ضایعه ای است که جبران آن در آینده نزدیک غیرممکن است.
او فقط یک اقتصاددان دانشمند و تحصیلکرده در یکی از معتبرترین دانشگاه های جهانیOxford) در انگلستان) نبود بلکه همراه با دانشی عمیق و رتبه ای بالا در میان دانش آموختگان اقتصاد، دارای دغدغه های والایی بود؛ دغدغه شکل گیری ایرانی آباد و به بار نشسته از مسیر توسعه. او چنان به غنا و رفع فقر در ایران می اندیشید که حتی رساله دکتری خود را در زمینه «فقر در ایران» نوشت و از فردای اتمام دوره تحصیلات دکتری در انگلیس، به رغم پیشنهادهای متعدد کاری، خدمت در ایران را ترجیح داد تا از این طریق بتواند در برپایی شرایطی مطلوب در کشور ایفای نقش کند.
او از زمان شروع فعالیت در ایران، کارشناسی در سازمان برنامه و بودجه را برای تأمین خواسته های خود مناسب تر یافت و با طی مراتب مختلف اداری توانست اندیشه های خود را با تجربه عملی صیقل دهد و نظریه های نوین علمی و اجرایی را مطرح سازد.
او هیچ گاه صرفاً دانش فراگرفته خود در مراحل تحصیل را کافی ندانست و به نسخه های وارداتی متکی نشد، بلکه همیشه درصدد بود اندیشه هایی را تولید کند که هم با تئوری های علمی سازگار باشند و هم با مختصات ایران همراهی داشته باشند.
از نظر او، ایران به رغم مشکلات فراوانش، از منابع سرشاری برخوردار است. این منابع، چه فیزیکی و مادی، و چه انسانی، نیازمند برنامه ای متناسب با سازوکارهای درون خود است. نمی توان و نباید ایران را به محلی برای آزمون نسخه های وارداتی تبدیل کرد.
عشق دکتر عظیمی به شکل گیری ایرانی آباد موجب شد به رغم وقوف از بیماری صعب العلاج خود، مسؤولیت بس مشکل را پذیرا شود و در این مسیر ناهمواری ها و کج خلقی های فراوانی را تحمل کند. او را باور بر این بود که باید هرچه زودتر مسیر اصلاح ساختار برنامه را پیمود و کشور را از گزند برنامه های جامعی که الزاماً نمی توانند نسخه ای فراخور ایران را ارائه کنند در امان داشت. او اعتقاد داشت برنامه جامع نمی تواند در کشوری مانند ایران توسعه و تعالی را به ارمغان بیاورد؛ چنان که به رغم انجام سرمایه  گذاری های فراوان، در تمام دوره های گذشته، همچنان از بخش زیادی از آثار و ثمرات توسعه یافتگی محروم هستیم. بدین روی او تغییر نگرش نسبت به ساختار برنامه در تدوین برنامه چهارم را سرلوحه پیگیری های خود قرار داد و در این راه از هیچ فرصتی درنگ نمی کرد و حتی در واپسین لحظات حیات (آخرین شب حیات) در این خصوص می گفت و می نوشت.
از کنار درگذشت چنین اندیشمند فرزانه ای به سختی می توان گذشت. امید که با اطلاع رسانی درست و به موقع و معرفی چهره کاملی از این اقتصاددان شهیر، تقدیر و بزرگداشتی مناسب در خور شأن و نقش او در این ایام برگزار شود.

منبع: روزنامه همشهری -دوشنبه ۲۲ اردیبهشت ۱۳۸۲ - سال یازدهم - شماره ۳۰۴۷

http://www.hamshahrionline.ir/hamnews/1382/820222/econom/event.htm